Plastyka cewki moczowej

Specjalizujemy się w plastyce cewki moczowej,zwężenie cewki moczowej jest to stan chorobowy, jeżeli światło cewki moczowej ulega zwężeniu do średnicy powodującej przeszkodę w prawidłowym wypływie moczu z pęcherza moczowego. Zwężenie może być różnej długości; od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów. Może być pojedyncze lub znajdować się w wielu miejscach cewki. Ma też odmienne średnice (a tym samym stopień utrudnienia odpływu moczu), inne w różnych miejscach zwężenia/zwężeń.

Istnieje wiele przyczyn powstania zwężenia, w przypadku którego niezbędna jest plastyka cewki moczowej. Najczęstszymi są dwie:

  1. Stany zapalne cewki. Mogą to być zapalenia w przebiegu chorób przenoszonych drogą płciową lub infekcji układu moczowo-płciowego o innej etiologii. Stan zapalny często towarzyszy obecności cewnika w cewce moczowej, który bywa wprowadzany do pęcherza z różnych powodów. Specyficznym stanem zapalnym jest tzw. przewlekłe zanikowe zapalenie skóry, które może dotyczyć skóry prącia, napletka, żołędzi i cewki moczowej.
  2. Urazy cewki moczowej. Plastyka cewki moczowej może być niezbędna również w przypadku urazów towarzyszącym operacjom wykonywanym na drogach moczowych lub do których dochodzi podczas cewnikowania pęcherza moczowego. Rzadziej zwężenia cewki powstają w trakcie innych urazów. Przykładem mogą być uszkodzenia cewki moczowej, do których dochodzi podczas poważnych złamań miednicy.

Bardzo często zwężenie jest spowodowane więcej niż jednym z wymienionych czynników jednocześnie.

Wspólną cechą wszystkich zwężeń jest wytworzenie się w ich obrębie słabo ukrwionej, twardej tkanki bliznowatej. Tkanka ta jest nieelastyczna, mało podatna na rozciąganie, a z powodu słabego ukrwienia źle się goi. Dodatkowo zwężeniom cewki zwykle towarzyszą przewlekłe infekcje układu moczowego, które są bardzo trudne do wyleczenia przed uzyskaniem prawidłowego oddawania moczu (a więc przed plastyką cewki moczowej). Między innymi z wymienionych powodów zwężenia cewki moczowej bardzo często nawracają po wykonanych na nich operacjach. Gojenie opóźniają dodatkowo takie czynniki jak: cukrzyca, miażdżyca, palenie tytoniu, podeszły wiek.

W celu postawienia rozpoznania, wykluczenia chorób towarzyszących oraz przewidzenia i zapobieżenia ewentualnym powikłaniom wskazane jest, by Pacjent miał wykonane następujące badania:

  • badanie ogólne moczu,
  • posiew moczu,
  • badanie ultrasonograficzne (USG) jamy brzusznej z oceną zalegania moczu po mikcji,
  • uretrografia,
  • w wybranych przypadkach – uretroskopia
  • grupa krwi
  • morfologia krwi
  • jonogram (poziom sodu, potasu, chloru we krwi)
  • koagulogram (APTT, PT, INR)
  • HBsAg
  • poziom glukozy we krwi
  • EKG – po 40 roku życia
  • RTG płuc – po 40 roku życia

Podczas wizyty kwalifikującej do ewentualnego zabiegu konsultujący Chorego specjalista zapyta m.in. o:

  1. Towarzyszące choroby. Prosimy o przyniesienie całej posiadanej dokumentacji medycznej; nie tylko dotyczącej chorób leczonych obecnie ale także dotyczącej rozpoznania i leczenia chorób przebytych w przeszłości.
  2. Przyjmowane leki. Prosimy o zabranie ze sobą spisu leków wraz ze stosowanymi dawkami lub opakowań tychże leków.
  3. W przypadku, gdy znane jest uczulenie na lek/leki, konieczne jest, by znać/mieć zapisaną jego/ich nazwę.

W Klinice Medifem wykonujemy operacje zwężeń cewki moczowej, których nie można rozciąć na drodze endoskopowej, przezcewkowej (taki zabieg endoskopowy to uretrotomia optyczna wewnętrzna). Zwykle są to zwężenia nawrotowe, występujące na długim odcinku cewki lub pojawiające się w przebiegu przewlekłego zanikowego zapalenie skóry. W tych trudnych przypadkach w trakcie operacji najczęściej używamy przeszczepu fragmentu błony śluzowej policzka lub znacznie rzadziej – skóry prącia.

Operacja z przeszczepieniem błony śluzowej policzka wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym lub dolędźwiowym w ułożeniu na plecach. Powłoki prącia lub krocza są rozcinane w różnych miejscach, zależnie od lokalizacji i długości zwężenia. Po odsłonięciu cewki moczowej rozcina się ją w miejscu zwężenia z około 1 cm marginesem zdrowej cewki. W ścianie cewki wytwarza się miejsce, w które później wszczepia się błonę śluzową pobraną z policzka Chorego. Po oszacowaniu wielkości płata błony śluzowej, który jest do pobrania, przystępuje się do następnego etapu zabiegu. Polega on na wycięciu fragmentu błony śluzowej policzka i/lub wargi. Ubytek lub ubytki błony śluzowej (gdy konieczne jest pobranie większej liczby fragmentów) zaszywa się nicią wchłanialną, której zwykle nie trzeba usuwać w trakcie kontroli pooperacyjnej. Następnie w odpowiedni sposób należy przygotować pobraną tkankę do wszczepienia. Spreparowany fragment błony śluzowej policzka wszywa się w uprzednio przygotowane miejsce. W ten sposób uzupełnia się ubytek obwodu cewki tak, by po odtworzeniu ciągłości ściany cewki jej średnica była wystarczająca dla zadowalającego oddawania moczu. Z reguły na ranę zakłada się pojedyncze szwy, które usuwa się w trakcie wizyty kontrolnej. W czasie zabiegu zakładany jest do pęcherza moczowego cewnik, który odprowadza mocz z pęcherza z ominięciem miejsca operowanego i w ten sposób umożliwia prawidłowe gojenie. Cewnik pozostawia się na różny okres od 2 do nawet 14 dni po zabiegu. Pacjent jest z nim wypisany do domu a na termin jego usunięcia umawia się z lekarzem prowadzącym. Czasami w okolicy operowanej pozostawiane są dreny lub sączki wyprowadzone przez ranę lub z osobnego cięcia. Dreny lub sączki usuwa się zaraz po tym, jak będą odbierać tylko niewielką ilość treści – ponownie w trakcie wizyty kontrolnej.

Po zabiegu zawsze występuje mniejszy lub większy ból ze strony ran operacyjnych, jednak zwykle do jego uśmierzenia wystarczają powszechnie dostępne leki przeciwbólowe.

Należy podkreślić, że uzyskanie zwykłej, prawidłowej dla zdrowej osoby średnicy cewki jest często niemożliwe. Strumień moczu jest wtedy słabszy, niż prawidłowy. W niektórych przypadkach za sukces należy uznać takie oddawanie moczu, podczas którego udaje się całkowicie lub prawie całkowite opróżnić pęcherz moczowy.

U mężczyzn mechanizm trzymania moczu zależy od prawidłowej funkcji dwóch zwieraczy cewki moczowej. Jeden z nich znajduje się w odcinku cewki położonym w okolicy prostaty. Jeżeli zwężenie obejmuje ten zwieracz lub leży w jego pobliżu, u niektórych Pacjentów po plastyce cewki występuje mniej lub bardziej nasilone nietrzymanie moczu. Nietrzymanie moczu polega na niekontrolowanym wycieku moczu z pęcherza moczowego. Część Pacjentów może odzyskać w różnym stopniu trzymanie moczu po 3 – 6 miesiącach po zabiegu, aczkolwiek przy większym wysiłku fizycznym, kaszlu, kichaniu itp., typowe jest popuszczanie kilku kropli moczu. Inni Chorzy są w takich okolicznościach narażeni na bardzo znaczne ryzyko pełnego nietrzymania moczu.

Najlepsi specjaliści

Pozostali lekarze