Skrzywienie penisa

Wyróżniamy dwa główne typy skrzywień penisa: wrodzone i nabyte.

Wrodzone skrzywienie penisa to stan chorobowy, w którym trzon prącia odchyla się od jego nasady w lewo, prawo, w dół (brzusznie) lub w górę (grzbietowo). Najczęstsze skrzywienie jest w stronę lewą oraz brzusznie. Częstotliwość występowania wrodzonego skrzywienia penisa wśród mężczyzn szacuje się na poniżej 1%. Zwykle problem zaczyna być zauważany w okresie dojrzewania – przy występowaniu wzwodów. Jego źródłem jest nierównomierny rozwój błony białawej otaczającej ciała jamiste prącia. Gdy skrzywienie penisa jest niewielkie i nie powoduje dyskomfortu przy współżyciu seksualnym, nie wymaga leczenia. Jeżeli jednak utrudnia lub uniemożliwia współżycie, zalecana jest korekta chirurgiczna. Tak się dzieje między innymi przy skrzywieniach powyżej 40 stopni.

Skrzywienie penisa może występować jako wada izolowana lub towarzyszyć innym wadom jak spodziectwo czy wierzchniactwo. Wady te związane są z nieprawidłowym położeniem ujścia zewnętrznego cewki moczowej:

  • spodziectwo – gdy ujście cewki moczowej znajduje się na brzusznej powierzchni prącia – wówczas dochodzi do skrzywienia penisa w dół
  • wierzchniactwo – gdy ujście cewki moczowej znajduje się na grzbietowej stronie prącia – wówczas pojawia się skrzywienie prącia w górę

Najczęstszymi przyczynami nabytego skrzywienia prącia są: choroba Peyronie (stwardnienie plastyczne prącia) i urazy. Choroba Peyronie dotyczy zwykle mężczyzn powyżej 50 roku życia. W efekcie choroby Peyronie dochodzi do zwłóknienia, a także zwapnienia fragmentów osłonki białawej prącia, co skutkuje powstaniem wyczuwalnej w prąciu płytki. W pierwszej, tzw. zapalnej fazie choroby płytka jest miękka i bolesna. W drugiej fazie tzw. stabilizacji, płytka twardnieje, w  rezultacie czego może dojść do skrzywienia penisa, bólu i dyskomfortu przy współżyciu.

Częstotliwość choroby Peyronie szacuje się na 0.4 – 9 %. Przyczyna choroby nie jest do końca wyjaśniona. Przypuszcza się, że mogą nią być liczne mikrourazy błony białawej prącia, które powodują przewlekły stan zapalny związany z włóknieniem i wapnieniem jej fragmentów. Czynnikami sprzyjającymi wystąpieniu choroby Peyronie są: cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia i palenie papierosów.

Skrzywienia penisa może pojawić się także w związku ze zbyt krótkim wędzidełkiem, ze skróceniem lub wydłużeniem aparatu wieszadłowego prącia lub po nieleczonym złamaniu prącia. Dlatego w każdym przypadku, gdy problem ten dostarcza Pacjentowi dyskomfortu, bólu lub kłopotów we współżyciu zalecana jest konsultacja z lekarzem urologiem.

Wskazaniem do chirurgicznej korekcji skrzywienia prącia jest skrzywienie powyżej 40 stopni lub mniejsze w przypadku skrzywienia brzusznego. Nie jest wskazana interwencja chirurgiczna w sytuacji, gdy Pacjent pomimo skrzywienia jest w stanie odbyć satysfakcjonujący stosunek seksualny.

W celu postawienia rozpoznania konieczne jest:

  • badanie przedmiotowe wykonane przez lekarza urologa
  • autofotografia prącia wykonana w pełnym wzwodzie i w dwóch płaszczyznach: od góry i z boku
  • USG prącia w przypadku choroby Peyronie

– grupa krwi
– morfologia krwi
– jonogram (poziom sodu, potasu, chloru we krwi)
– koagulogram (APTT, PT, INR)
– HBsAg
– poziom glukozy we krwi
– EKG – po 40 roku życia
– RTG płuc – po 40 roku życia

Podczas wizyty kwalifikującej do ewentualnego zabiegu konsultujący Pacjenta specjalista zapyta m.in. o:

  1. Towarzyszące choroby. Prosimy o przyniesienie całej posiadanej dokumentacji medycznej, nie tylko dotyczącej chorób leczonych obecnie, ale także dotyczącej rozpoznania i leczenia chorób przebytych w przeszłości.
  2. Przyjmowane leki. Prosimy o zabranie ze sobą spisu leków wraz ze stosowanymi dawkami lub opakowań tychże leków.
  3. W przypadku, gdy znane jest uczulenie na lek/leki, konieczne jest, by znać/mieć zapisaną jego/ich nazwę.

W Klinice Medifem wykonujemy korektę chirurgiczną skrzywienia prącia sposobem Nesbita wraz jego modyfikacjami. Operacja ta polega na wycięciu eliptycznych fragmentów błony białawej po wypukłej stronie skrzywienia prącia. Zazwyczaj wykonuje się to parzyście w 4 do 6 miejscach. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym lub dolędźwiowym. Trwa 1 do 2 godzin.

W większości przypadków zabieg rozpoczyna się od denudacji prącia celem uzyskania dostępu do powięzi głębokiej prącia ( Buck’a) i błony białawej. W wielu przypadkach konieczne jest wykonanie obrzezania. Następnie wytwarza się „sztuczny wzwód” za pomocą wlewu 50 do 100 ml soli fizjologicznej do ciał jamistych prącia poprzez żołądź. Po uzyskaniu wzwodu oznacza się miejsca, z których zostaną wycięte eliptyczne fragmenty błony białawej. W przypadku skrzywienia brzusznego zazwyczaj wypreparowuje się grzbietowy pęczek naczyniowo nerwowy, a w przypadku skrzywienia grzbietowego oddziela się cewkę moczową. W obu przypadkach chodzi o ochronę wyżej wymienionych struktur i uzyskanie lepszego dostępu do błony białawej. Następnie dokonuje się 4 do 6 (czasem więcej) wycięć  błony białawej. Penis zostaje wyprostowany, a brzegi powstałej rany zszyte poprzecznie. W tym celu stosuje się szwy monofilamentowe 3.0 o przedłużonym czasie wchłaniania. Pod koniec operacji ponownie wywołuje się wzwód, aby ocenić korekcję wady i szczelność szwów. Zabieg kończy się odtworzeniem ciągłości powięzi powierzchownej Colles’a i ciągłości skóry prącia. Pod skórą pozostawiane są dreny rynienkowe. Na prącie stosuje się opatrunek uciskowy.

Metoda Nesbita doczekała się kilku modyfikacji:

  • Kelamiego – zamiast nacięcia eliptycznego stosuje się nacięcie w kształcie karo
  • Perdzyńskiego – wycina się jedynie zewnętrzną (podłużną) warstwę błony białawej, warstwa wewnętrzna (okrężna) pozostaje nietknięta
  • Krajki – jak w metodzie Perdzyńskiego, ale warstwę zewnętrzną jedynie nacina się i zszywa ponad zagłębioną jej środkową częścią

Wyboru modyfikacji dokonuje się śródoperacyjnie w zależności od możliwości technicznych i uwarunkować anatomicznych.

Bezpośrednio po operacji występuje obrzęk penisa i zaburzenia czucia. W 85 % przypadków dochodzi do skrócenia prącia o około 1 do 1.5 cm. W okresie pooperacyjnym może dość do zakażenia rany i powstania krwiaka. Aby temu zapobiec przez kilka dni stosuje się opatrunek uciskowy, elewację (wysokie ułożenie) prącia oraz antybiotykoterapię. Opatrunek powinien być zmieniany codziennie. Dreny rynienkowe usuwa się zazwyczaj w 2 i 3 dobie po zabiegu. Zwykle nie ma potrzeby zakładania cewnika do pęcherza. Szwy skórne zdejmuje się po 10 do 14 dniach. Pod skórą prącia mogą być wyczuwalne szwy lub zgrubienia.

Najlepsi specjaliści

Pozostali lekarze